geboorte Finn

Bijgewerkt: 5 jan 2018

Het is 09:00 in de ochtend wanneer ik in de volgeladen auto stap richting Hay. We hebben 14 dagen bij Sydney in de buurt gezeten en willen nu richting Adelaide rijden in twee keer.



Ik kijk nog even op mijn mobiel en zie een berichtje van Simone. "Hoi Jody, mijn water is net gebroken."

 

Ohnee! We wisten dat het zomaar zo kon zijn dat ik het niet zou halen. Toen we de afspraak maakten, nog maar een aantal weken geleden, had ik de afspraken voor januari al staan. Sydney en Adelaide, waar mijn vriend een belangrijk tennistoernooi moest spelen.

 

Marc en ik overleggen... ik wil heel graag deze geboorte vastleggen! Maar hoe? Van hier naar Melbourne rijden is 12 uur... zou kunnen als we de volgende dag door gaan rijden. Oke, optie... Maar de kans is heel groot dat ze dan al is bevallen.

 

Vliegen naar een geboorte

Of vliegen? Dat is 1,5 uur? Overleg, overleg. Ga ik dat halen? Babies wachten niet! 

 

Ach! Soms moet je de gok nemen ;) Dus ik boek het goedkoopste ticket dat ik kan vinden en 4 uur later zit ik in het vliegtuig naar Melbourne. 





Yes! Ik ben op tijd!

Aangekomen op het vliegveld van Melbourne bestel ik een Uber taxi (Uber werkt echt top) naar het Royals Womens Hospital. 

 

Als ik daar aankom heb ik een berichtje van Luuk dat zij ook onderweg zijn naar het ziekenhuis. Ik heb nog even de tijd en zorg dat alles gereed is om te beginnen met fotograferen, wanneer ik erachter kom dat ik mijn converter vergeten ben! Ik kan met mijn oplader voor mijn batterij niet in de opladers van Australië zonder converter. Daar raak ik toch wel een beetje gestresst van, ik kan niets opladen! Ik vraag in het ziekenhuis of zij een converter hebben, natuurlijk hebben ze die niet... maar ze verwijzen me naar een winkeltje in het (hele grote) ziekenhuis. Ik loop nog snel naar het winkeltje, en verwacht niet dat ze die daar verkopen, maar als ik het vraag dan vertelt de meneer dat er daar aan het rekje een aantal hangen! Ik loop er snel heel en zie de Europese converter! Jeej! My lucky day ;) 

 

Om 16:45 komen Luuk en Simone aan. Ik maakte me al een beetje zorgen omdat het best lang duurde voordat ze er waren! Later hoor ik dat ze onderweg nog even aan de kant zijn gegaan omdat de weeën zo sterk waren! 

 

Als ik Simone zie dan zie ik dat ze het al best pittig heeft. En dan moet ze ook nog in de -best volle- wachtkamer haar weeën opvangen en wachten tot ze opgehaald worden! Geen ideale situatie voor een vrouw met heftige weeën. In Australië zijn ze het schijnbaar gewend, want niemand kijkt -gelukkig- vreemd op. Ik moet er toch wel even aan wennen dat ze zich eerst nog bij de emergency moeten melden. 

 

Rond 17:00 worden we opgehaald en moet ze eerst beneden gecheckt worden. Er is op de kraamafdeling nog geen bed vrij en ze moet zeker nog anderhalf uur wachten voor ze naar boven mag gaan. 

 

17:11 Er zitten maar 3 minuten tussen de weeën en ze duren zeker al 1,5 minuut. De verloskundige neemt haar hartslag op en die van de baby, bloeddruk en kijkt op hoeveel ontsluiting Simone zit. De hartslag van de baby is goed en Simone heeft al 7 centimeter ontsluiting! Haar vliezen waren gebroken maar nog niet het hele vlies is gebroken. 

 

Om 17:23 heeft ze echt hele heftige weeën, ze zegt sorry omdat ze schreeuwt vanwege de pijn. Natuurlijk absoluut niet nodig! 

 

17:36 zegt ze "I'm so noisy!!" Waardoor we allemaal moeten lachen. Hoe erg de pijnook is, Simone heeft tussendoor nog de energie om grapjes te maken ;)

 

Om 17:45 zijn de weeën heel erg heftig, nog steeds zijn we beneden aan het wachten tot er een bed vrij komt boven. En om 17:55 zegt Simone dan ook “I am going to have the baby here, I swear!”. En als de weeën zo doorgaan zoals ze nu zijn zou dat nog best eens waarheid kunnen worden. Ook de verloskundige beseft dat de weeën echt al heel sterk zijn en belt -voor de 4e- keer naar boven om te vragen of er al een bed vrij is.

 

Soms is er even een lach of wat humor tussendoor. Wat knap is omdat het bed er nog steeds niet is! En ik vind het super schattig dat Simone zo lief tegen Luuk is. Of Luukie, zoals Simone hem noemt :)


Eindelijk kunnen we naar de verloskamer!

Om 18:00 mogen we eindelijk naar boven! De verloskundige haalt een rolstoel maar daar moet Simone niets van hebben. Ze wil lopen. We moeten een gang door, met de lift naar boven en dan nog een vrij lange gang door. Met 3 pauzes tussendoor haalt ze het tot haar kamer, nummer 9! In de lift maak ik nog een foto waar ze om moet lachen. 

 

Boven wil Simone direct in bad maar het bad moet nog even klaargemaakt worden en Simone wacht zolang op het bed. Luuk is ontzettend lief voor Simone. Hij steunt haar waar nodig, maar lijkt soms ook wat verslagen. Als man sta je vaak wat aan de zijlijn en soms kun je ook niets terwijl je vrouw zoveel pijn heeft. 

 

Simone en Luuk hebben hun boxjes met muziek meegenomen. Luuk zet de muziek aan het wordt meteen een hele fijne ontspannen sfeer. En ik merk dat Simone nu ook de rust vindt om zich beter en kalmer te concentreren op haar weeën. 

 

Om 18:40 kan Simone eindelijk in bad. Met de muziek is er een hele relaxte sfeer in de badkamer. Persweeën heeft Simone op dit moment wel al maar ze zetten nog niet echt door. 

 

Een liedje van Marco Borsato staat op. Een van de verloskundigen heeft Nederlandse ouders en kan dan ook nog wat Nederlands praten. Ze hebben het over de muziek. Dutch right? Zegt de verloskundige, waarop Simone ineens "Marco borsato!" antwoordt! 

 

Omdat Simone de wens had om in bad te bevallen en het zelf te doen checken ze de hartslag van de baby vrij regelmatig. Ze wilde geen medicatie en het liefste geen hulp. 

 

Om 19:01 is er rust. Simone is heel erg gefocust en super geconcentreerd. Ze doet het echt super. 

 

Luuk is echt ontzettend lief. En geeft steun waar hij kan. En deze prachtige momenten kon ik dan ook goed vastleggen. De liefde tussen Simone en Luuk, de bezorgdheid van Luuk als hij ziet hoe Simone aan het vechten is tegen de pijn. Ik vond de emoties tussen Simone en Luuk echt heel erg mooi. En de zin 'een foto zegt zoveel meer dan duizend woorden' past dan ook erg goed in deze.

 

19:50 Omdat het toch wel even duurt voordat de persweeën echt doorzetten wil de verloskundige overleggen met Simone en Luuk wat te doen. Ze zegt dat ze Simone nu het liefste op het bed wil hebben zodat ze de baby kunnen monitoren, omdat het al best een poos duurt, ook voor de kleine. Ze legt de risico's uit als ze in bad wil blijven en laat Simone en Luuk samen even overleggen. Ze besluiten het toch nog in bad te willen proberen. De verloskundige, stagiaire en nog een student checken met regelmaat de hartslag van de baby. Eigenlijk bijna na elke perswee. De verloskundige zegt dat de hartslag echt verrassend goed is en vraagt aan Simone om van houding te wisselen. Simone probeert nu toch te persen op haar rug in bad. Dit lijkt wel beter te gaan dan op handen en knieën. Maar toch duurt het nog best even en lijkt er geen verandering te komen. Simone perst nu wel al goed mee op de persweeën maar ze lijken nog niet heftig genoeg. 

 

Om 20:21 vraagt de verloskundige aan Simone of ze toch weer in dezelfde houding wil gaan persen zoals ze zelf aangaf dit fijn te vinden in het begin. Ik zie dat Simone het wel moeilijk vindt om weer te draaien maar probeert het toch. Haar hele vlies is inmiddels gebroken en de weeën zijn nu een stuk intenser. Na 30 minuten wisselt Simone weer van houding omdat het op haar rug echt beter leek te gaan. De verloskundige zegt nu dat de baby er echt binnen 15 minuten moet zijn, anders moet Simone echt op bed verder. Ik zie dat Simone op dit punt echt bekaf en gefrustreerd is. En zet alles op alles bij de volgende persweeën. Ze perst nu echt goed en lang op elke wee en iedereen leeft met haar mee en moedigt Simone aan. Ook Luuk hoor ik vaak zeggen 'je kan het! Hij is er bijna' en dit helpt Simone door de laatste weeën heen. 


"En dan wordt Finn geboren!"

 

Om 21:07 wordt dan ook eindelijk het hoofdje geboren! Mooie bruine haartjes heeft hij en het is even wachten op de volgende wee wanneer Simone en Luuk eindelijk zien dat de kleine Finn om 21:09:33 wordt geboren! 

 

Helaas was het voor -de nog erg jonge- Finn ook een heftige bevalling en merkt de verloskundige dat hij het wat zwaar heeft. Helaas kan Finn maar 3 minuutjes bij mama liggen voordat de verloskundige besluit dat hij hulp nodig heeft bij het ademen. De navelstreng moet papa dan ook vrij snel doorknippen en Finn wordt mee genomen naar de kamer waar hij hulp krijgt met ademen. Simone zegt tegen Luuk dat hij mee moet gaan. Het duurt even voordat Simone uit bad kan en op het bed in de kamer gelegd wordt. Inmiddels is de kamer gevuld met specialisten en schrik ik ook wel even van de opkomst. Ik besluit even ergens uit de weg te gaan staan en niet in de weg te staan van de artsen.

 

Simone vraagt mij uiteindelijk of ik hier toch foto's van wil maken en ik overleg met de arts of zij dit prima vinden en leg uit dat ik zorg dat zij niet herkenbaar in beeld komen. Ze vinden het prima en ik begin weer met fotograferen.

 

Om 21:40 moet de kleine Finn naar de afdeling voor premature kindjes maar mag nog even, voor hij naar de andere afdeling moet, bij mama liggen. Ook dat is weer erg kort en een emotioneel moment tussen Simone en Luuk. Want op zo'n moment komen alle emoties voorbij. Van blijdschap naar schrik en verdriet omdat je je kindje niet bij je kunt houden.

 

Simone moet nog bevallen van de placenta maar door alle hectiek zijn de weeën gestopt. 


Te vroeg geboren

21:46 Finn wordt in de couveuse naar de afdeling gereden en ik overleg met Simone en Luuk wat ze willen. Ze besluiten dat ze foto's willen van Finn op de afdeling omdat Simone daar niet bij kan zijn en zo loop ik met Luuk en Finn naar boven om daar foto's te maken van Finn.

 

Ik merk dat Luuk erg aangeslagen is en er verslagen bij staat als hij kijkt naar zijn kindje, die aan de slangen wordt gelegd. Ze zijn op deze afdeling ontzettend vriendelijk -eigenlijk overal zijn ze ontzettend vriendelijk- en leggen alles duidelijk uit aan Luuk. Hij houdt Finn zijn handje vast, en bij Finn wordt er een infuus aangelegd en bloed afgenomen om te controleren of hij een infectie heeft opgelopen. Finn is wel een vechtertje want het is goed te merken dat hij helemaal geen zin heeft in al dat gefrunnik aan zijn lichaam en iedere keer als ze iets moeten doen laat hij dat goed merken. Dit is ook de eerste keer dat hij echt goed huilt. 

 

Ik laat papa even alleen bij Finn en loop weer terug naar de kraamafdeling om even te kijken hoe het met de mama van Finn is en alvast laat ik de foto's van Finn zien die ik zojuist op de prematuren afdeling gemaakt heb zodat ze toch even kan zien wat er allemaal aan de hand is. Inmiddels is ze bevallen van de placenta en fotografeer ik ook deze nog even. 

 

Om 22:51 komt Luuk ook weer naar beneden en hebben Simone en Luuk even een emotioneel moment. Het was allemaal opeens zo hectisch en dat komt er even uit. Ik besluit ze even alleen te laten. Ik heb zelf alleen in Sydney om 09:00 een broodje op en het lijkt me, meer dan 12 uur later, verstandig even wat te eten. De kantine is dicht maar ik ben al erg blij met wat chocola en chips uit een automaat. Ik drink even goed en heb besloten dat ik nog wacht tot Simone zich goed genoeg voelt om naar boven te mogen naar haar zoon. 

 

Ze is nog erg zwak en het duurt nog even voordat de verpleegkundige groen licht geeft aan Simone om naar de andere afdeling te gaan waar haar zoon ligt. 


Eindelijk mogen ze Finn vasthouden 

Om 02:00 mag Simone eindelijk naar boven! Ik loop nog mee om deze momenten nog vast te leggen. Finn mag lekker bij mama liggen en om 02:30 besluit ik ze nog even samen te laten met hun zoon en ga ik met de taxi naar mijn hotel. 

 

De volgende dag vlieg ik in de middag en krijg ik van Simone het goede nieuws dat Finn alweer van alle slangetjes af mocht en lekker bij haar op haar kamer ligt!

 


Finn is een sterke jongen!

Ik besluit om half 12 in de ochtend nog even langs te komen om wat foto's te maken van Simone, Luuk en Finn voordat ik met de taxi naar het vliegveld ga. En wat ziet Simone er alweer goed uit na zo'n heftige bevalling en korte nacht. Er wordt vrolijk gebeld met familie in Nederland en Finn wordt met grote trots geshowed! En terecht want het is een knap mannetje.

 

Fijn dat hij alweer zo sterk was dat hij lekker bij papa en mama mocht! Een fijne afsluiting. 

 

Voor mij was het een hele bijzondere ervaring. Omdat ik niet eerder moest vliegen om een bevalling te halen ;) Maar ook omdat het mijn eerste keer was dat ik een badbevalling mocht fotograferen! En natuurlijk mijn eerste Australische baby'tje! Ik hoop dat er nog vele zullen volgen. 

 

Simone en Luuk, jullie zijn echt een prachtig stel. En Simone wat ben jij een stoer wijf! Je hebt alles helemaal zelf gedaan. Heel veel respect. En Luuk wat ben jij een lieve vriend en papa. Simone boft maar met zo'n man!

 

Ik wens jullie nog heel erg veel geluk met jullie prachtige zoon. En we zullen elkaar ongetwijfeld nog vaak spreken!


R E C E N S I E


“Wauw wat bijzonder dat ik Jody leerde kennen in Melbourne Australië! Ik, toen hoog zwanger en opzoek naar een professionele, toch persoonlijke fotograaf om de geboorte van onze Finn vast te leggen. Jody kwam kennis maken en we hadden gelijk een klik. Het was gezellig! Maar ook werden er professionele vragen gesteld en stelde ze mij op mijn gemak. We bleven in contact naarmate de zwangerschap vorderde. Mijn bevalling niet helemaal zoals gepland! Maar niets is te gek voor deze top fotografe! Ze nam het eerste de beste vliegtuig naar Melbourne en was nog voor ons in het ziekenhuis! Jody was de gehele tijd aanwezig. Al heb ik haar nauwelijks opgemerkt. Ze is bekend met de protocollen van de ziekenhuizen en houdt zich keurig aan de afspraken. Eenmaal bevallen was Jody daar als een support. Omdat onze kleine een moeilijk start had heeft zij foto’s gemaakt op de intensive care. En zodra het kon, kwam ze mij laten zien en vertellen hoe onze kleine man het deed. Ik heb dit als heel fijn en geruststellend ervaren! Ik kon niet mee naar de ic. Mijn partner bleef bij Finn en Jody was onze tussen persoon. En zo voelde ik dat ik er toch bij was. En de volgende dag kwam ze terug om nog wat leuke foto’s te maken met z’n drieën. Jody is een lekkere kletskous met een warme persoonlijkheid. Maar tijdens de bevalling merk je haar nauwelijks op, en is ze bezig met waar ze goed in is! Een fantastische geboorte verhaal vertellen aan de hand van haar foto’s. Lieve Jody wij genieten nog bijna elke dag van de mooie foto’s. En hopelijk als er ooit een tweede komt ben je in AU ;)"















#Birth #Birthphotography #Melbourne #Jodydeijnenphotography #beautifulboy

198 keer bekeken

N I E U W S B R I E F

W E R K G E B I E D

G E B O O R T E
 

N E D E R L A N D  &  B E L G I E

G O E S - T E R N E U Z E N  - B R E D A -
B E R G E N  O P  Z O O M- R O T T E R D A M - A N T W E R P E N - B R U G G E - G E N T - B R U S S E L
  • LinkedIn
  • Facebook
  • Instagram
Zeeland, Nederland | info@jodydeijnenphotography.com | (+31)611509694