Ryan Lily Mike


Als ouders je kind verliezen... Dat is het ergste wat er is. Veel ouders kunnen zich indenken hoe erg zoiets moet zijn. Maar het meemaken is heel wat anders. Je leven staat op zijn kop, niets is meer hetzelfde en dat wordt het ook niet meer.


Ik mocht de zwangerschap en de bevalling van Sanne fotograferen. En dat waren beide keren hele mooie, maar emotionele reportages. Hieronder laat ik Sanne zelf het verhaal graag vertellen.







Van kleins af aan wist ik wat ik wilde worden later, mama en juf. Ik hoorde en las wel eens verhalen over de roze wolk en hoopte en droomde dat ik dat zelf ook ooit zou hebben.


Helaas zat ik bij mijn eerste 2 zwangerschappen niet op de roze wolk waar ik op had gehoopt. Mijn lijf vindt zwanger zijn absoluut niet leuk en ik had geen makkelijke zwangerschappen. Toen ik met mijn vriend samen besloot om onze droom waar te maken, een kindje van ons samen en een broertje of zusje voor Lily en Mike kon het geluk niet op. We fantaseerden wat af over hoe het zou zijn als er een kleintje bij zou komen, en ergens had ik stiekem de hoop dat ik nu wel op die roze wolk zou zitten. Helaas sloeg het noodlot een paar maanden later toe, ik verloor in een zwaar ongeluk allebei mijn kinderen en ontsnapte zelf net aan de dood.


"Weer geen roze wolk dit keer maar een pikzwarte"

Donkere tijden braken aan, maar de wens voor een broertje of zusje bleef er, maar kon dit überhaupt nog na zo'n zwaar ongeluk en zoveel emotioneel en psychisch leed. In maart zou Mike 4 worden, een paar dagen voor zijn verjaardag had ik een positieve zwangerschapstest, de uitgerekende datum kwam uit op de verjaardag van Lily in november. We zagen het beide als een cadeau van hun.

Weer geen roze wolk dit keer maar een pikzwarte. Mijn lijf ervoer het nog zwaarder dan de eerste keren en daarnaast zat ik nu ook midden in het verlies van mijn twee oudste kinderen. Toen ik rond de 30 weken zwanger was had een vriendin van mij gereageerd op een oproep van Jody die op zoek was naar een zwangere vrouw voor een zwangerschapsreportage. Ik moest er echt even over nadenken, als ik namelijk dacht aan zo een shoot en daar wel eens foto’s van voorbij zag komen dan zag ik gelukkige vrouwen die straalden, gezellig met het hele gezin op de foto en zij hadden die roze wolk gloed. Ik had dat totaal niet, en ik kon ook slecht naar mezelf in de spiegel kijken, als ik dat deed zag ik lege doffe ogen, mijn sprankeltje was weg.


Ik besloot het wel te doen omdat ik na het verlies van Lily en Mike pas besefte hoeveel foto’s waard kunnen zijn. De dagen ervoor had ik er spanning van en vond het erg spannend, dit gaf ik via de app ook aan bij Jody. De shoot verliep heel rustig en ik voelde mij ontzettend op mijn gemak, wij hadden ideeën en spullen meegenomen van Lily en Mike, en samen met de ideeën van Jody kwamen we uit op een mooi maar emotioneel resultaat, want ik stond daar niet met hun handjes op mijn buik, nee ik stond daar met hun foto in mijn handen. Er vloeiden tranen en er was ruimte voor een lach, ik ben blij dat we dit gedaan hebben.



Jody gaf aan onze bevalling ook te willen doen, ik twijfelde wel even omdat ik wist dat dit een enorme kluif zou worden, maar de twijfel was snel weg omdat de verloskundige ons ook had aangeraden dit vast te leggen voor ons verwerkingsproces.


Ik werd ingeleid dus de dag van de bevalling stond al vast, op zondagavond werd het ballontje geplaatst en ik had goede hoop dat ze sochtends mijn vliezen konden breken. Helaas kwam die ochtend al de eerste tegenvaller, ze gingen nog geen vliezen breken, ik kreeg eerst nog een gel die een paar uur moest inwerken. Huilend zat ik op bed, ik wilde niet meer wachten en ik zag de dienst van mijn vaste verloskundige al voorbij gaan en dan zou iemand anders mij moeten helpen, uiteraard was iedereen op de hoogte van de situatie maar zij had mij de hele zwangerschap begeleid.


Ik was een van de weinige vrouwen die weeën kreeg op die gel en mijn lijf ging het zelf overnemen, tussendoor had ik app contact met Jody over wat de stand van zaken was. Tegen de middag konden ze mijn vliezen breken en stuurde ik Jody of ze wilde komen. De weeën kwamen al vrij vlug op elkaar en ik zat op de skippybal met mijn muziek op toen Jody kwam. Of ik hoi heb gezegd weet ik niet meer (sorry Jody), geen moment heb ik me ongemakkelijk gevoeld dat zij bij ons in de kamer was, ik heb niet eens gemerkt dat ze foto’s nam. Van de skippybal belandde ik op bed en kwam ik op het punt dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ik dacht dan ook zeker al 8 of 9 cm te hebben toen de verloskundige ging voelen.

"Alle emoties kwamen er daarna uit, en meteen die angst: wat als we hem ook kwijt raken."

Sanne je zit op 6 cm, ik dacht: dat kan niet, zo voelt het niet. Ik riep dat ik het niet meer kon en dat ik pijnstilling wilde, maar dat kreeg ik niet meer, daar was ik te ver voor. Het moment dat ze voelde tot het moment dat Ryan op mijn buik lag duurde nog geen half uur. Ik ben dus binnen die tijd van 6 cm naar hem eruit geperst gegaan.





Tot de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe ik het gedaan heb, maar wat was dat vreselijk heftig en wat deed dat veel pijn. Alle emoties kwamen er daarna uit, en meteen die angst: wat als we hem ook kwijt raken. Toen de opa’s en oma’s kwamen, was daar toch de hoop dat ze samen meekwamen door de deur om hun baby broertje te bekijken, maar helaas waren ze er niet bij.


Dit zal ons leven lang zo blijven. De hoop dat ze terug komen, het verdriet dat het niet zo is, de angst om Ryan kwijt te raken, maar ook nieuwe geluksmomentjes met hem en de verhalen die we hem kunnen vertellen over zijn lieve grote zus en zijn stoere grote broer. Nu, een paar maanden later, kijk ik toch positief terug op de bevalling, ondanks dat het zo zwaar was. Mede dankzij de prachtige foto’s die Jody heeft gemaakt kon ik bepaalde dingen terug roepen die ik kwijt was en heb ik beelden bij mijn gedachten van die dag.


Lieve Jody, dank je wel voor de mooie foto’s en dat je dit voor ons wilde doen!


Volg alle verhalen van Sanne op: www.spaauwe.nl

1,267 keer bekeken

N I E U W S B R I E F

W E R K G E B I E D

G E B O O R T E
 

N E D E R L A N D  &  B E L G I E

G O E S - T E R N E U Z E N  - B R E D A -
B E R G E N  O P  Z O O M- R O T T E R D A M - A N T W E R P E N - B R U G G E - G E N T - B R U S S E L
  • LinkedIn
  • Facebook
  • Instagram
Zeeland, Nederland | info@jodydeijnenphotography.com | (+31)611509694